GR131 Lanzarote La Asomada Las Brénas

op weg naar las brénas

La Asomada Naar Las Brénas,
Na de lange etappe van gisteren zijn we wederom op tijd gaan slapen in een b&b typico Lanzarote. We waren zo moe en zo koud dat we in bed moesten liggen om onszelf warm te houden. Ik sliep al vroeg en werd ‘ s-morgens ook op tijd wakker. Het zonnetje scheen door t dakraampje…..veelbetekenend . We hoorden buiten al wat gerommel van de eigenaresse, die het ontbijt buiten op zou zetten in haar mooie patio als de zon scheen.
We waren nog geen kwartier wakker en hoorden de regen al plenzen…. ook t veelbelovende ontbijt werd weer met SCHEISSE….. naar binnen gehaald. De eigenaresse is Duits!!
Ok…het ontbijt maar weer binnen opgegeten, dat vol met hondenharen zat…….niks mis met die honden, die vielen ons niet aan, maar waren nadrukkelijk aanwezig dus ook in t ontbijt.
Rond 10.00 uur gingen we op pad, naar onze bestemming, Las Brenas, de laatste stop ongeveer 7 km van Playa Blanca af, onze eindbestemming. Wel weer een tocht van 18 km berg op en af. Die klote rugzak begint nu wel erg zwaar te worden. Die enorme rugzak is de grootste ellende van de hele tocht. Een tocht lopen van 18 km is al best veel, maar met een grote rugzak van 12 kilo, das best lastig.

Het eerste stuk ging wederom bergopwaarts. Ik kreeg al gelijk last van die verdomde zak. Verkeerd ingepakt😬. Maar goed , boven aan de top kregen we de beloning van de beklimming.

Voor de top ruw en kaal landschap, na de top ineens in het prachtige wijngebied van Lanzarote, La Geria, Uga en zo naar Yaiza, onze tussenstop. Het weer is plotseling omgeslagen en we konden in een hemdje en korte broek lopen, totdat net voor Uga weer een donkere wolk verscheen, en hup……hoes over de zak, regenjas aan, en lopen weer, bui voorbij en alles weer uit. Kan je nagaan, eerst zak af, alles eruit want er komt een bui, bui voorbij, zak af, alles er weer in! En iedere keer die zak optillen is net een soort van gewichtheffen…..Godverdegodver……..en zo loop je door de buien. Het wijngebied is erg mooi, de wandelaars die we tegenkwamen groetten ons……sommige vroegen waar we heen liepen, en keken verontwaardigd als we zeiden ….Playa Blanca! Na Uga gingen we richting Yaiza, een mooi dorpje die een historie aan geschiedenis heeft van de vulkaanuitbarstingen . We kennen iemand die in Yaiza een kunstgalerij heeft in het Complex Artisana , ze is een Nederlandse die al langere tijd op t eiland woont, en we vroegen of we onze tent en slaapspullen bij haar achter konden laten, zodat we met minder ballast verder konden gaan. We hadden hiermee besloten toch niet meer in die tent te gaan slapen!! De hele tocht niet gedaan overigens!

Natuurlijk kon dat….zei ze, en haal t maar op als je klaar bent. Een paar kilo lichter en met steeds minder wolken in de lucht, lopend in een hemdje zetten we de tocht voort….nog een kilometer of 7 en we waren bij Las Brenas. Het zonnetje scheen, we verkleurden wat, en we waren vrolijk…..bijna de eindstreep gehaald. Aangekomen in Las Brenas, zochten we een leuk plekje om wat te drinken en een onderkomen. Een Finca een paar kilometer verderop was vrij, en moe als we waren, gingen we dit niet meer lopen. We pakten een taxi, en die zette ons netjes af. Echt een mooie plek weer…..beetje een hippie stijl en een echte houtkachel. Daar hebben we ook gretig gebruik van gemaakt.

We kregen van de eigenaar door dat er een goed restaurant was. Daar waren we aan toe. Lekker eten een keer. Bar Femez heette het. Een bar, nou dat was t ook…..een bar waar de lokale stukadoor en bouwvakker ‘s-avonds voor ze naar huis gaan even wat alcohol naar binnen werken. Wij zaten aan een tafeltje dichtbij de keuken, je moest opletten om niet uit te glijden van het vet op de grond, maar ja…..het zou goed moeten zijn. De kok…… nou ja…..uhhhhhh, een vies uitziend oud mannetje. Deze keuken zou door Rob Geus niet goedgekeurd zijn, we werden er niet vrolijk van 😲. Maar ja het zou goed moeten zijn, dus bleven we toch zitten. We bestelden wat gambas …. en ja die waren erg lekker, daarna iets van la plancha vis dingus. Nou t was een soort cafetaria voedsel, met zelfgemaakte frietjes die precies 1 minuut het vet hadden gezien maar uiteindelijk best goed, en wel goedkoop, dat telt ook. Morgen de laatste 7 km tot de finish en dan relax…… of t weer t toelaat om aan t strand te liggen weten we niet, maar sinds afgelopen middag ging t beter met t weer dus t zou moeten kunnen.

Hasta Manana…..

GR131 Lanzarote Tequise La Asomada

TJA...........

Tequise La Asomada,
Vannacht een lange slaapnacht gehad. Het was koud in Teguise, lag al heel vroeg in bed om wat warm te worden! Centrale verwarming kennen ze niet op Lanzarote. Na al die buien van de afgelopen dagen en koud weer, zou t vandaag beter moeten gaan, zeggen de voorspellingen. We namen afscheid van ons onderkomen, en gingen op weg met een dikke trui, aan de ene kant was het een beetje blauw in de lucht, aan de andere kant onheilspellende donkere wolken. Gaandeweg liepen we van de donkere lucht weg , en kwamen zelfs in een weertype wat normaal moet zijn. Ik had het heet met die trui zelfs! Maar we waren toch wat te optimistisch……na anderhalf uur kwam de eerste bui al…….gatvergatver………..

 

De route was niet al te steil en ondanks het buiig weer liepen we relaxt naar San Bartelome. Dat zou onze volgende stop zijn, maar we hadden besloten om deze dag toch door te lopen naar La Asomada. Zoals we hadden berekend, zou dit ongeveer 18 km zijn. Getraind als we zijn was dit te doen!  Iets voor San Bartelome , kreeg Claudia zo’n last van haar voeten, dat ze niet meer verder kon op haar Hokas. Ze besloot nieuwe wandelschoenen te halen in San Bartelome, want daar hebben ze een winkel voor dit soort sporten! En zo gezegd, wij die winkel binnen, en Claudia slaagt gelijk in een paar North Face wandelschoenen, een paar sokken erbij en een Buffje….. ook ik slaag in een jackje tegen de kou en regen.

Nou op weg naar de koffie……maar zoekend naar een koffie tent, begon t weer kei hard te plenzen. Potverdorie t hield maar niet op. Uiteindelijk hadden we onze koffie, en toen we maar weer op pad gingen zagen we in t centrum een heel gezellig marktje met muziek. We wilden daar wel wat blijven rondhangen, maar we hadden ook gezien dat we nog 12 km moesten lopen. En het was al 14.30 uur! Aangezien het hier rond vijf begint te schemeren moest de pas erin. Maar wat was t zwaar die laatste kilometers. Flinke beklimmingen zaten ertussen, maar we werden allebei ook doodmoe…..mijn horloge gaf aan dat we 27 km gelopen hadden, maar die was al gestopt met tellen omdat de batterij op was. We kwamen uiteindelijk dicht bij La Asomada en ik zou de eigenaresse van ons verblijf bellen, als we er bijna waren. Ze legde alles in gebrekkig Duits/Engels uit waar we moesten zijn, maar ik was moe dus kon t allemaal niet meer zo verstaan. Ik zei maar

‘oui’, daarna ‘sí’ en ‘yes’ en ‘ja’ dabei.

We sloegen linksaf zoals ze zei…….. maar tjonge jonge…. dat was verkeerd en na een paar keer gebeld te hebben, en een fikse omweg, waren we er uiteindelijk. Het was donker toen we aankwamen. De eigenaresse stond in zwart pak in zwart zand in het donker te zwaaien, lekker handig 😏

We waren zo toe aan wat eten en een glas wijn, dat ik gelijk vroeg of er een supermarkt in de buurt was. NEE dus……..De eigenaresse zag dat we moe waren en ze bood haar auto aan, om naar de supermarkt te rijden. In een hele grote jeep, meer een rijdende vuilnisbak en stinkend naar honden, sjeesde ik naar de supermarkt. Snel wat ingeslagen en terug naar t verblijf. We waren zo kapot, dat we alleen nog maar konden denken aan een warm bad (dat viel wat tegen), wat eten, wat wijn en een bed.

Pfffff wat een dag…….alles in totaal tegen de 30 km gelopen vandaag.

Dat was een tikkeltje teveel.

Morgen iets minder ver en misschien een zonnetje erbij zonder die verdomde regen!

GR131 Lanzarote Haria Tequise

Hola, buenos noches……

Haria naar Tequise,
Dag 3 was een hel!! Na een nacht van bijna tot  niet slapen! Het had de hele nacht geregend, maar het zonnetje scheen en eindelijk was het goed weer. We besloten om met de bus terug te gaan naar Haría, om zo de Camino Natural verder te lopen. Rugzak weer om!!! Ik viel er bijna bij om, zo zwaar. Qua evenwicht is t niet handig, want je valt neer waar de rugzak naar toe gaat😁

We liepen naar t plaatsje verderop (Arrieta) en warempel hadden we geluk dat onze bus gelijk kwam. Maar moet je voorstellen dat je een bus in moet met een Spaanse chauffeur die haast heeft, en je gaat instappen met een zeer zware rugzak die eigenlijk niet eens door de deur past! Je moet betalen, je krijgt een hoop klein geld, en je hebt je zak……je komt niet fatsoenlijk door dat gangpad, want dat is te smal voor je zak! Maar uiteindelijk omdat meneer de chauffeur aanrijdt, vallen we ergens neer.

In Haría stappen we uit en gaan verder met onze route. Korte broek, hemdje, zak aan en lopen maar. Poeh…… het was warm…….gelukkig!

Na 2 km begon het wat te betrekken en we zagen voor onze neus een gordijn van regen, dat rap onze kant uitkwam. En ja hoor……..vlug regenjas aan, regenhoes om die zak, en daar liepen we weer…….koud en regen, bah… Voor ons kwam een helse beklimming naar het hoogste punt van Lanzarote. In plaats van een paar km doorlopen, liepen we ipv voorruit naar boven, en die kilometers werden er niet bijgeteld! Uiteindelijk kwamen we aan de top met een uitkijkpunt, tevens restaurant. We dronken lekkere cappuccino en aten een stukje brood.

Eenmaal weer op pas ging de weg nog steeds omhoog. Het weer werd slechter en slechter, ook omdat we hoger kwamen werd t kouder. Regenbuien kwamen aan en af, harde wind….. het was nog erger dan Nederland. Mucho Frio!! En we liepen vrolijk in een korte broek, optimistisch als we waren. Er kwam werkelijk waar geen eind aan de wind, regen en kou. We liepen zelfs door en boven de bewolking.

Vooral ik was moe, doordat ik al begon met een te lage suiker. De nacht ervoor had ik nauwelijks geslapen, dus dat stukje had ik t behoorlijk zwaar.  Eindelijk gingen we dalen door een gevaarlijk pad met losliggende stenen, op naar Teguise waar we even bij konden komen. De laatste kilometer deed pijn aan benen, tenen en nog meer. We moesten kiezen: of stoppen met de route van deze dag of nog een stukje door. We zouden vandaag immers in een tentje slapen🤔😬

We liepen langs een kudde schapen af naar beneden, met wind slagregen en kou, en spontaan zakte ik door mijn benen, en viel neer. Gelukkig niks aan de hand, maar ik moest weer opstaan met die klote rugzak, en dat viel niet mee,…..ik was vermoeid, kwam ik achter.

Maar na een paar km bereikten we Teguise om daar neer te vallen met een cerveza en wat hapjes van het huis: reuze olijven….Nu moesten we plannen maken voor de overnachting! In een tentje? Met dit hondenweer? We waren door en door koud dus gingen we kijken voor een alternatief.

We keken op booking.com en we zagen dat alles vol zat, niks vrij….. dan maar voor een laatste keer kijken bij Airbnb . En jawel, sinds gisteren was er wat vrij voor één nacht. In Teguise ook nog!

Wij blij en meteen geboekt!

We kwamen terecht bij Beate (Duitse) en Kevin (Iers) op een slaapkamer met een aparte zithoek. Ook daarbinnen bleek de herberg koud en zoals Beate al zei: the houses on Lanzarote aren’t made for this weather, terwijl ze naar de vuilniszak wees onder het raam die ze had neergehangen om lekkage te voorkomen.

We hebben een gezamenlijke badkamer en toen we gingen douchen:

–    viel er een deur uit de douchecabine;

–    Viel de sproeikop eraf en hadden we een stortdouche gecreëerd;

–    Was het warme water na 7 minuten op 😔.

Het is zo koud hier in t noorden, dat we al vroeg in t bed liggen om t warm te krijgen. Morgen een lange etappe zodat we meer zuidelijk van t eiland komen, wat ook warmer is.

Hasta luego😏

 

 

GR131 Lanzarote Yé Haria

Holá, When I Waked Up, I Thought……..Yes It’s A Beautiful Day……

 

Haha, internationaal zoals ik ben. Un poco de espanol, and a little bit english.
Na het ontbijten op zoek naar de hoofdkraan van het water, maar na enkele hendels te hebben geprobeerd, lijkt het erop dat de bodega is afgesloten van water. Dus zonder waslapje maar even wat water in het gezicht, schone onderbroek en klaar maken voor de tocht.
De zware rugzak opnieuw ingepakt, en bepakt en bezakt aan etappe 1 begonnen. Als eerste gingen we 2 km terug naar Finca El Cortillo waar we een kop koffie zouden drinken, bij de Italiaan die we ontmoet hadden. Positief als we waren, korte broek , shirt met lange mouwen en zonnebril op de kop, gingen we bergafwaarts naar de Finca. Al gauw spraken we een Engelse dame aan , die alleen op vakantie was, met haar gehuurde autootje. Zij was wat onzeker over het rijden op het eiland, er waren tenslotte overal corners, corners, corners, corners en het stuur zat ook al aan de verkeerde kant! Ze maakte wat foto’s van ons. De Italiaan riep ons voor zijn vers gezette kannetje koffie, en we zaten lekker in t zonnetje.  Totdat…………
Het weer sloeg om en jawel t begon te regenen op een eiland waar t nooit regent. Maar we moesten naar t volgende punt, dus regenpak aan en lopen…….Halverwege de route begon voorzichtig de zon wat door te komen, plotseling werd t warm en liepen we in een hemdje en korte broek richting Haria. Hartstikke mooie omgeving, waar t in de zomer dor is, was t nu allemaal groen. Zo mooi!! In het centrum van Haria, althans dorpskern, kwamen we al gelijk de dorpsgek tegen, die een foto van ons wilde maken. Volgens mij zat hij aan de coke of wiet……hij wilde een foto knippen, maar vroeg waar t knopje zat, wist hij veel dat hij t toestel op zijn kop had!!!! Daarna wilde hij nog wat praten en bood ons wat wiet aan. Natuurlijk sloegen we dat niet af!!!

Op t pleintje konden we eindelijk die zware rugzak afdoen om een terrasje te pakken. En even WiFi om te kijken hoe we naar ons nieuwe verblijf moesten lopen.
Oeps…..6.1 km van Haria waar we waren was ons geboekte verblijf. Via booking.com was dat 1 km. Betekende weer die rugzak om , of de bus, of de taxi. Ik vroeg aan de bediening of er een bus liep……nee! Later bleek er toch een te lopen, maar langs ons zat een Duitse kunstenares die wilde ons wel meenemen naar Arrieta zodat we van daaruit nog een km hoefde te lopen. We hoorden haar verhaal aan dat ze hier woonde in een ‘Wohnwagen’ op een berg (net als die Niederlandschen) en schilderijtjes verkocht. En ze rijdt mensen rond op t eiland voor een behoorlijk dure prijs! Een dag privé rondleiding kost € 150,00 en ze neemt dan ook nog lifters mee, zoals ons.
Wij waren blij met de lift, en uiteindelijk had ze ons toch bij de accommodatie afgezet.
Ook hier weer……fantastisch, zwembad leuke huisjes, en niet te vergeten stromend water. Alleen was er geen zon meer, en t wordt vroeg donker. Te koud voor een plons in t zwembad.
Wat er wel aanwezig was, is een massage douche ohhhhhhh… dat was erg aangenaam na zon tocht met zo’n zak.

Ons verblijf ligt 2 km van Arrieta af, een plaatsje waar we normaal aan voorbij rijden, direct aan de kust. We waren er nog nooit geweest, maar wat was daar een lekker restaurantje aan de zee. Alles homemade, en werkelijk verse vis!
Terug op ons verblijf hebben we nog wat gekletst met toevallig een Nederlandse die langs ons in t appartementencomplex zat.
Voor nu op tijd slapen, morgen lange dag en voor t eerst slapen in de tent!!

GR131 Lanzarote Orzola Ye

DUURBETAALDE RUGZAKKEN IN HET RUIM........

Orzola naar Yé,
Donderdag 13.00 uur vertrek vanaf Eindhoven AirPort naar Lanzarote. Alles gaat zoals gewoonlijk op tijd bij Ryanair . Een rustige vlucht en de rugzakken in t duurbetaalde ruim.

Aangekomen op Lanzarote was het een lekker temperatuurtje. Ik ging naar de informatiebalie om te informeren over de bus naar Orzola.

De alleraardigste man vertelde dat de laatste bus vanuit Arrecife naar Orzola om 17.00 uur zou vertrekken , het was al 16.45 uur. Haasje repje om in een taxi te springen om zo de bus te halen!
Ook dat liep gelukkig voorspoedig. De bus stond er nog en na een rit van een uur, kwamen we rond 18.00 uur aan in het rustige Orzola. We besloten om meteen een hapje te eten, want we moesten nog een wandeling van 5 km maken. En wel in het donker! Dat hapje werd een flinke hap en na nog een lekker glaasje honingrum begonnen we onze tocht berg op , pikkedonker met een headlight.
Een bepakking van 12 kilo, maar toch nog even een fles wijn, stokbrood, kaas en een fles water inslaan voor de avond en t ontbijt. Daarna op naar ons goedkoop huisje van €26,00.

De tocht was saai, je zag niks, en t was alleen maar omhoog. Onze ruggen bogen steeds dieper onder het gewicht en het stokbrood knakte spontaan doormidden. We bevonden ons in the middle of nowhere. Eindelijk kwamen we aan bij  ons adres El Cortillo. En blij dat we die zware rugzak af konden….. op mijn beste Spaans vroeg ik reservado de dos personas!

De eigenaar nam me mee naar een riante boerderij woonkamer, en vertelde mij dat alles was volgeboekt op dit stukje van zijn land. Hij had voor ons een mooie Finca een km verderop! Ik zei tegen hem dat ik echt geen km meer ging lopen in het donker, we waren kapot! Ik zei tegen hem, dat hij mijn rugzak eens moest voelen!! Deze man begon gelijk te vertellen dat de Finca muy bien was……. en ik dacht …jaja zal wel! Maar ik ging toch zeker niet meer lopen! Hij belde de eigenaar van de Finca en hij was meer dan bereid om ons even te komen halen met zijn verouderde bestelwagentje! 10 minuten en hij was er!

Claudia was ondertussen al aan t genieten van de Finca waar we nu waren en zag zich al zitten op het mooie aangeklede terras.  Maar we moesten naar die andere…..