Volgens de Romeinen …….

Het einde van de wereld! Dit is mijn laatste etappe en voelt ook als de laatste! Ik ben er klaar mee….. mijn lichaam heeft rust nodig en mijn voeten hebben teveel gehad en zijn overbelast!. Maar het is goed zo…

Vanmorgen vertrok ik net na zonsopkomst richting Finisterra. De laatste 30 km. Gisteren was het het weer wat ik graag heb, zon warm en zweten, vandaag was het weer koud, kil miezer en regen!

Onderweg door het bos zag ik een paard staan. In eerste instantie dacht ik een wild paard, maar dichterbij zat hij aan een touw. Raar….. want hij zou lekker in de wei kunnen staan! Toen ik dichtbij was zag ik dat het touw overal rondom de bomen gewikkeld was en het paard kon veen kant meer uit.

Ik besloot mijn reddingsactie op touw te zetten en ging t touw tussen de bomen en brandnetels losmaken , zodat t paard in de wei kon staan! Welke stommeling doet zoiets vraag je je dan af! Soms dan vervloek je de mensen die zo met de dieren omgaan.

De eerste 15 km liep ik flink door om al voor de middag de nodige kilometers te maken. Het was vies miezerig weer en erg koud.

Ik kwam in wat levendigheid en als de zon geschenen zou hebben was het werkelijk een prachtig uitzicht….. maar ja zoals al zoveel dagen, ook nu niet, maar ergens ligt de zee als je goed kijkt!

Eindelijk een dorpje voor koffie, en meteen zie je de lopers weer die ook dachten aan koffie. De Spanjaarden die flink applaus ga en aan mij omdat ik het weer voor elkaar had om in mijn eentje het koffiepunt te bereiken. Ik verstond ze niet maar ik kom ze steeds tegen. Na de koffie moest ik vlug weet verder, het was nog lang voordat ik er was.

De zee was al in zicht en de kronkelweg liep langzaam naar Finesterre. Ik was kapot toen ik aankwam. Mijn voeten vooral, ik kon er nog moeilijk op staan, zo’n pijn! Maar ik was er……

wat normaal schitterend moet zijn was nu grauw kou en regen. Heel erg jammer!

Ik kwam bij mijn hostel en moest eerst mijn rugzak kwijt, andere schoenen aan, en mijn credential halen. Een certificaat dat je ook Finesterre gelopen hebt.

TOTAAL 480km gelopen! Op 3 km na, die ga ik morgen doen. Het wordt zonnig, warm en een mooie dag om mijn 4 stenen achter te laten bij het echte einde van de wereld punt. Ik ga dat morgenavond doen…… ik neem een flesje wijn mee de berg op, want daar is het punt, en ga de zonsondergang kijken op dat punt! Ook vanavond klaarde het weer weer op en heb ik een paar foto’s kunnen maken met mensen van de Camino.

Mijn slot verhaal komt morgen, voor mij een speciale dag. Niet Santiago maar Finesterre!

Een fijne plek…..

Wat ik was vergeten te melden gisteren, was toen ik aan het lopen op de Camino naar Fisterre iemand riep mijn naam….. He Jeanne(Jane) I gave you the credential yesterday…….. Ik dacht…. hoezo?? Toen kwam ik erachter dat hij me had ingeschreven waar ik de foto’s van gepost had. Ongelofelijk dat hij na zo velen inschrijvingen can wachtrijen van twee uur dat hij mijn naam weet!!

Maar vandaag na een zware dag gisteren stond ik om 7 uur op en ging mijn ontbijtje halen, zodat ik om 8 uur onderweg was……

Het was fris zo vroeg maar de zon brak door en het werd zowaar 30 graden. Ik had vannnacht mijn kamer gedeeld met een paar Spanjaarden die mijn tempo graag bij wilde houden! Ik vond t wat vervelend omdat ze bij me bleven. Na 12 km kwam er een koffiepunt en ik haakte graag af. Ik ging voor de koffie, en zo kon ik mijn pad alleen voortzetten. Maar het was weer een lange route, 30 km volop in de zon. Het was een fijne dag, ander landschap en goed weer. Maar die voeten….. mayowmay…… met flinke beklimmingen kwam ik uiteindelijk in mijn herberg aan…… En wat voor een….. in the middle of nowhere ligt er dan een herberg met restaurant en een basige vrouw waar je in eerste instantie bang can wordt. Maar Ow zo aardig en lief. Ze bracht mij naar de slaapplek en alles was spik en span! Fijn bed alles zeer schoon en een fijne relaxplek om te genieten van de zon!

Dorpje met 4/5 huisjes en een herberg. Ik ben nu op de Camino naar Fisterre en een totaal andere Camino. Je ontmoet andere mensen en het lijkt of alles opnieuw begint.

Het menu wat je krijgt in een herberg is een 3 gangen menu Inc. Drank voor 9€. Vandaag heb ik er voor t eerst gebruik van gemaakt, omdat er verse vis was. Salade vooraf, vis met salade en patates en toetje of koffie na, incl. Wijn zoveel je wilde…..

k

Maar zoals ik al vertelde, nieuwe Camino nieuwe mensen…… deze Camino vind ik leuk!?

Morgen laatste etappe van ongeveer 33 km en dan is t klaar. Mijn laatste oorkonde en dan beachtime….. hopelijk schijnt de zon aankomende dagen……

Helemaal kapot……

Start Santiago vroeg in de ochtend…

Gisteren afscheid van een grote groep mensen…. iedereen gaat richting huis!

Vincenzo had een steen gevonden waar iedereen zijn naam op heeft gezet, zodat hij dat als aandenken mee kon nemen.

Na aankomst Gisteren in Santiago, ben ik vanmorgen vertrokken naar Fisterra…. de volgende korte Camino. Voor mij nu als de zwaarste etappe van 33 km voornamelijk berg op! Ik begon vanmorgen al voor 8.00 uur aan mijn etappe, dacht dat ik t goed had voorbereid maar ik liep meteen verkeerd! Na wat gezoek kom je dan toch weer op je route. Alle camino’s komen bij elkaar in Santiago. Heel veel Pelgrims overal vandaan. De meesten kiezen ervoor om naar huis te gaan, maar sommige lopen door! Waaronder ik…… Je krijgt nu een totaal andere tocht! Andere mensen, andere routes gelopen, en dat alles loopt nu op deze Camino naar Fisterra. Ik zie koppeltjes lopen. Man en vrouw, de man draagt de grote backpack de vrouw de kleine, het water zit bij de man zoals het hoort denk ik! Dan zie je de mannen alleen, allemaal baarden gekregen, onverzorgd en bijna allemaal een kleine rugzak! Dan zijn er de vrouwen die alleen lopen, grote rugzakken, gevuld met water en niemand die iets voor ze draagt, ze doen het zelf, hebben geen baard van een paar weken en de meesten lopen pittig vooruit! Bijna dansend zoals ik ze zie……??

Ik behoor tot de categorie oudere vrouwen die gewoon doorgaan zonder hulp. Flinke rugzak gevuld met water en door stappen in een pittig tempo! Maar ohhh wat was het zwaar vandaag.

Die plek op mijn hak is geen blaar of zo…. maar een drukpunt wat 33 km heeft gedrukt…. zeer pijnlijk en duurt een paar uur voordat de pijn wat wegtrekt!

Ik was er zo klaar mee vandaag….. vooral de pijn was niet uit te houden!!! Dan ben je in zo’n dorp wat dezelfde naam heeft als je verblijf. Dan blijkt ook nog dat je verblijf 8 km verderop ligt. Dan is het verstand op nul en stappen!! Ik vloek niet gauw, maar vandaag heb ik echt wel gegodvert….. potverdorie nog!

Ik vertrok vanmorgen met geen wolkje aan de lucht…. zou het dan toch goed worden? Het begon al best warm en tijdens het kijken naar mijn accomodatie blijkt dat ik een zwembad heb…..?

Maar al vlug kwam er weer bewolking en was het maar net 23 gr of zo……. geen zwembad weer…?

Onderweg kwam ik door dorpjes, stukken bos en een mooie rivier.

In het restaurantje langs mijn herberg heb ik een broodje gegeten, met een glaasje welbekende Rioja uit de buurt en een kopje koffie. Mijn sokken gewassen voor de volgende dag!

Weer een flink eindje…… Nog twee dagen en dan…. “it comes to an End!!!”

  • En zo ontstaan er nu al herinneringen van de Camino Portugees, coastalrute, en spirituale rute…..
  • Camino Fisterre is in de maak

Het was een pittige dag en lig eigenlijk al de hele avond plat, wat niks voor mij is!!!

Waar lig ik nu eigenlijk? Op een begraafplaats, letterlijk en figuurlijk….. langs mijn kamer liggen de doden in de muur!

Seey you tomorrow……….

Santiago de Compostela

En daar was ik plotseling……… Bij de grote Kathedraal!

Vanmorgen vertrok ik rond 7.30 uur om de laatste kilometers tot aan Santiago te lopen. Wat ik dacht de laatste 10 bleken er 15 km te zijn. Nog even tussen de kleine dorpjes door voor ik in de voorstad van Santiago kwam.

Ik zal je vertellen…… je hebt zoveel gelopen om naar dit punt te komen, dan sta je plotseling voor deze gigantische Kathedraal en dan is je pelgrimstocht voorbij. Tenminste voor velen. Voor mij voelde dit niet als voorbij! Ik mag gelukkig nog verder stappen.

Na de aankomst ga je even zitten op het grote plein en mag je je creditial gaan halen. Nummertje trekken en wachten tot je aan de beurt bent!

Ik mocht twee uur wachten tot ik officieel tot deze Kathedraal hoor. Je wordt werkelijk ingeschreven en gaat behoorlijk officieel.

Een certificaat van de afgelegde afstand, en een certificaat met de bijbelse namen.

Eenmaal buiten aan de koffie zie je de mensen die je ontmoet hebt een voor een de stad binnen komen. Zo ook weer Vincenzo de Italiaan die ik kwijt was omdat ik een andere route ben gaan lopen. Zo’n drukke stad en net als in Porto is dat de eerste die je zowat ziet.

Het gezin met de twee kinderen die vanuit Porto vertrokken waren kwamen vrolijk het plein opgehold. Niks aan het handje en 250 km gelopen.

Vanaf het moment dat ik binnen was kwamen er pittige harde regenbuien over. Van loophempje, naar trui en van trui naar regenjas. Maar ondanks die regen heb ik toch genoten van de stad en winkeltjes.

Het grootste gedeelte van de pelgrims stoppen nu en gaan naar huis. Sommige blijven nog in Santiago!

Ik zo het tegen de avond mijn hostel op, ging douchen en wat hing daar? EEN FÖHN!!!!

Volgens mij hebben ze me gehoord in De Kathedraal?

Doe ik het nog een keer? JA maar dan langer!!

Tot morgen met een andere route……

De dag voor de dag!

Vandaag is het een rare dag. Het einde is in zicht, morgen de laatste kilometers naar Santiago. Ben ik blij? Nee niet echt. Je zit in het simpele leven van lopen en je hoofd is leeg. Welke dag of datum is iets wat je helemaal kwijt bent.

Het was een leuke dag, dat wel! Met een klein rubber bootje ging ik van Vilanova naar Padron….. ja waar de pepertjes vandaan komen! Pimentos de Padron. Dat boottochtje was echt gaaf, je ging vanuit de zee de rivier op en de man van boot vertelde vanalles over de historie van de rivier. Hier worden ook de mosselen gekweekt, en is de een na grootste van de wereld. China is groter!

We kregen een kopje thee en er waren nog net geen krokodillen aan de oeverkant?

Vanaf Padron moest ik het weer zelf doen en liep naar mijn herberg 15 km verderop. Padron is een erg leuk klein stadje met een hele leuke dorpskern. Vandaag is zo’n moment van een leuke dag en weten dat het er bijna opzit!

In mijn rugzak zitten nog steeds de drie plus een steen. In eerste instantie wilde ik ze ergens neerleggen wat een mooie plek was, daarna ergens in Santiago, maar….. ik heb besloten om ze mee te sjouwen naar het einde van de wereld! Ik denk dat het daar mooi is om de stenen neer te leggen voor eeuwig!

Wat heeft nu deze reis gebracht? Je gaat lopen om iets….. maar wat? Ik ging vooral voor mezelf en mijn weg! Al heel vlug kreeg ik het gevoel dat ik weer bezig was iemand anders te plezieren en sjokte met een groep mensen mee die bepalend zijn. Dat was dus wat ik niet wilde!!! Ik deed weet hetzelfde als altijd! Ik verwijderde me van de groep en ik snapte dat ikzelf mijn pad naar Santiago moest maken! Ik denk dat dat gelukt is.

Ook de dood van een collega is iets wat hard binnenkwam! Je voelt jezelf zelfs wat schuldig. Waarom ik nog leef en dit meemaak, en de ander gaat fulltime werken en sterft! Heel bizar…..

Je denkt na over vanalles maar ook over niks……je leeft in een compleet andere wereld. Je denkt niet aan thuis….. dat is zover weg! Mijn thuis is op dit moment mijn rugzak. Daar zit alles in wat ik nodig heb!

Wat mis ik het meest aan thuis? Nou niet lachen maar een föhn is iets waar ik op mispak?

Wat vind ik nou leuk aan het dagelijks van punt naar punt wandelen….. je hebt de eerste 10 dagen overal pijn, voeten, blaren, rug, vermoeidheid, en toch is het leuk. Waarom? Ik denk door het lopen en al die anderen die lopen, dat je een soort verbinding hebt, je zwaait naar elkaar, je roept BON CAMINO, en de hele dag lang kom je dezelfde mensen tegen, tot dat je een praatje maakt……. je loopt een stukje met iemand mee en daarna weer je eigen weg…… Als je eenmaal in je herberg aankomt zie je ook weer mensen die je onderweg tegenkwam. Soms had ik behoefte aan een praatje en dat doe je dan heel makkelijk, maar soms wilde ik ook alleen zijn, en dat gaat ook!

Je denkt na over de verhalen van de mensen…… het verhaal van de wandelaar die van noord Noorwegen naar zuid Afrika wandelt en echt zijn huis op zijn rug heeft hangen!

De Rus die hier langs me zit en de hele wereld overtrekt……allemaal mensen die gelukkig zijn met de kleine dingen in het leven. De zon gaat elke dag onder, maar deze mensen kijken er elke dag naar….. wij in Nederland doen de gordijnen dicht en we zien niks meer!

En zo heb je op deze Camino tocht veel mensen leren kennen. Norbert de Duitser die bezig was zijn overgewicht kwijt te raken. Vincenzo de Italiaan, die al zijn 3e Camino loopt, de lolbroek en leraar horeca. Anna en Pablo….. de een uit zuid Spanje de ander uit noord spanje. Anna uit Guatemala, die al vlug achter moest blijven door een blessure, Roberta uit Sicilië, die in eerste instantie met haar beste vriend liep, daarna toch alleen. Petra en haar perfecte Engelse man, die al voor de 3e keer de Camino lopen. De twee Duitse jonge meisjes die gewoon van wandelen houden! Eva uit Praag die alles op haar slippers loopt en erg teruggetrokken is. De vrouw die al 7 maanden onderweg is vanuit India….. En dan plotseling kom je een Nederlandse tegen die geen Camino loopt, maar Galicië bekijkt. Dat klonk heel raar, iedereen loopt de Camino die je hier ziet lopen!

En zo zijn er meer waar ik de naam niet eens van weet.

De stapelbedjes waar je in slaapt is ook normaal geworden….. gelukkig krijg ik vaak het onderste bed zodat ik niet hoef te klimmen. Je wasje wat je elke dag moet doen. En plotseling omdat je reis er bijna opzit, krijg je de gedachte van schone lekker ruikende kleding, de föhn, een lekker bad. Maar och de zondsondergang en het simpele leven geven toch nog mijn voorkeur.

Morgen naar Santiago, daar krijg ik mijn credential. Daarna nog lekker even drie dagen doorstappen naar Finesterre.

Het volgende gedicht zonder rijmen zet ik er nu ook maar bij.

Het gaat over mijn stukje verborgenheid

Kwetsbaar….

Ik voel me niet meer veilig in mijn sterke ik.

Sterk lost langzaam op…….

Maar wat ben je voor mens als je omringt wordt door sterk……

De wereld kijkt toe hoe dapper je bent, terwijl het sterk zijn me uitput, leegzuigt…..

Voel me niet meer veilig……

Onrust Angst, een gevoel van eenzaamheid neemt de plaats in voor sterk….

Wie ben ik, wat wil ik, wat heb ik toch gedaan mijn leve lang!

Waarschijnlijk sterk zijn!!!!

Mijn kwetsbaarheid roept om gehoord te worden, schreeuwt, huilt, die kwetsbaarheid wil aandacht.

Wat een gedoe….. ik voel me niet meer veilig.

Ik voel me een klein bang kind die alles opnieuw moet leren ontdekken. Ik huil ben bang en sta alleen.

En toch….. voel ik me veiliger in mijn kwetsbare ik……

Ik ontdek heel voorzichtig…. mijn kwetsbaarheid…..mijn sterke ik!