Fuertaventura

GR131 Fuertaventura

Bijzondere Personen

The Story Behind Eva Walder

 Eva Walder, liep Fuertaventura in haar eentje met de leeftijd van 62 jaar!

By Eva Walder

Ich bin Eva Walder, geb. 1950, lebe in Niederösterreich.  Aufgewachsen bin ich auf einem kleinen Bauernhof und während meiner Kindheit war es noch üblich, dass Kinder viel bei der Arbeit helfen mussten. Dann habe ich im Büro gearbeitet und 1974 geheiratet. Seit  2007 bin ich    verwitwet, habe 2 erwachsene Kinder und mittlerweile 4 Enkelkinder.

Während meiner Ehe  und meines Berufslebens hatte ich weder Zeit  – und damals auch kein Interesse – an Wanderungen. In  meiner Freizeit war ich lieber im Garten oder relaxte am Meer. Nach dem Tod meines Mannes – ich war inzwischen pensioniert und die Kinder waren erwachsen –  begann ich mein  Leben zu überdenken und merkte, wie sehr mich Berge  – und da vor allem Vulkane – faszinieren.

Seither mache ich gerne ausgedehnte Wanderungen und das sehr viel alleine. Ich gehe eher  langsam und fühle mich gestresst, wenn die Mitwanderer schnell gehen, ich will auch immer wieder stehen bleiben  und genießen, was ich sehe. Außerdem kann man alleine seine Gedanken so richtig fließen lassen

Schon lange war mein Traum eine Weitwanderung. Der Jakobsweg ist mir aber zu überlaufen und auch für meine körperliche Kondition  ist die Strecke zu lange. Aber ich dachte mir, eine kleinere Weitwanderung muss doch mal möglich sein.

Sehr gerne wandere ich in meiner „2.  Heimat“ Fuerteventura. Besonders liebe ich dort die Vulkane im Norden der Insel.  Vor einigen Jahren wurde auf der Insel der Weitwanderweg GR 131 angelegt und seit ich von dessen Existenz wusste, spukte mir der im Kopf herum.  Diese ca. 160 km sollten auch für mich machbar sein.

Im Jahr 2012 – mit 62 Jahren – konnte ich dann mein Vorhaben verwirklichen. Die Streckenführung war mir ja  im Großen und Ganzen bekannt, ein Problem war jedoch die Organisation der Übernachtungen. Dafür ist die Infrastruktur der Insel noch nicht wirklich ausgerichtet.

Seit dieser Wanderung bin ich von Fuerteventura noch mehr fasziniert als vorher ohnedies schon.

Die Weite, das Licht, die Einsamkeit der Vulkane…….  die Gefühle, die ich auf dieser Insel habe, sind einfach nicht zu beschreiben.  Ich bin mehrmals im Jahr auf dieser Insel und sehr viel zu Fuß unterwegs. Im Norden der Insel kenne ich so gut wie alle Vulkane, auf den meisten war ich schon mehrmals oben. Aber auch Wanderungen in Barrancos  oder Küste entlang bedeuten mir viel.

 

Ein tolles Erlebnis war mich auch der Sonnenaufgang auf dem Teide. Dies durfte ich im Mai  2015 erleben. Auch das ist in meinem Blog beschrieben:

 https://evademaxorata.blogspot.com/2015/06/sonnenaufgang-auf-den-teide-05052015.html

Ich  wandere aber auch viel in meiner österreichischen Heimat. Leider passierte mir hier vor 2 Jahren bei einer – harmlosen – Wanderung ein Missgeschick und ich erlitt einen Knöchelbruch. Zum Glück ist der aber wieder ausgeheilt und mittlerweile bin ich fast wieder auf dem Stand von vorher, nur fehlt mir die Kondition.  Ich träume aber von einer weiteren Weitwanderung, evtl. auf Lanzarote oder Teneriffa. Hier ist Frau Jeanne van den Reek – die ich zu meiner großen Freude auch persönlich  kennenlernen durfte –  mein Vorbild.

Ich bin froh und dankbar, das ich mit meinen mittlerweile 69 Jahren  nicht nur auf  schöne Wanderungen zurückblicken kann, sondern noch immer viel Schönes erlebe  Ich bin glücklich über meine 4 Enkelkinder und hoffe, dass  ich noch viele Reisen und Wanderungen unternehmen darf. Wenn es aber einmal nicht mehr geht, kann ich wenigstens auf schöne Erlebnisse zurückblicken….

GR131 Fuertaventura Morro Jable Punto de Jandia

to the point 21 km......

To The Point……..21 km

Dat is de titel van vandaag. Ik ga naar PUNTO DE JANDÍA .Het zuidelijkste punt van het eiland. 
En dan…… dan kom je aan, dat is echt raar!!! Afgelopen is het avontuur want je bent er! Niemand is er om je binnen te halen net als bij een marathon of zo!  Het is gewoon klaar en dat is raar! 

Met gemengde gevoelens….. enerzijds ben ik blij, lichamelijk gezien dat ik het gehaald heb. Anderzijds jammer. Je zit zo in een andere wereld, dat je er niet meer uit wil, maar mijn ticket ligt klaar, ik moet!

Vandaag dacht ik lekker langs de zee af te lopen en zag op mijn kaartje geen ernstige beklimmingen. Jaja!!….. niet dus! De hele weg  ging het op en af. Omdat ik lichamelijk moe was en elk pijntje werd een vreselijk pijnte!! Je kent het wel, kleine pijntjes houdt je lang vol maar op een gegeven moment ben je er klaar mee en houd je t niet meer vol. Vroeger op de basisschool vertelde de directeur ( Men. Mertens heet hij) een verhaaltje over een drup water op je hoofd…. dat doet geen zeer! Maar als je weken onder de zelfde drup zit, kan je het niet meer verdragen….. zoiets is het🤨

Maar goed…… heel in de verte zag ik het eindpunt al liggen. Daar moest ik zijn….. maar wat was dat punt ver weg!!! Er kwam geen end aan.

Stukje bij beetje leek het dichterbij te komen en ik raakte opgewonden van blijdschap. Ik had het bijna gehaald!

Ik wist dat dit moment ging komen daarom heb ik de laatste kilometers goed in me opgenomen en genoten  van wat ik nog zag…. welliswaar geitjes, maar toch!

Even TO THE POINT!! Ik was daar dus, maar moest ook terug! Maar hoe?

Waarschijnlijk stopt er een bus, ik had het al nagekeken via internet! Er stond inderdaad een bushalte, met een tijd dat die om 16 uur kwam.

Mooi, dacht ik, ik kom in ieder geval weer terug! Maar van 14.15 wachten tot 16.45 zag ik geen busje meer komen! Navraag gedaan bij een soort van bar, en ook de barman zei SI BUSO KOMT SOWO!!!

Ik heb het opgegeven en liep naar wat mensen. Ik vertelde ze mijn verhaal en natuurlijk namen ze me mee! Een lift!! Een superaardig jong stel gaven me een lift over een weg die niet echt comfortabel was! De enige weg naar Punto de Jandía was een zandpad van 20 km lang! Nu snap ik dat er geen bus komt.

Eenmaal terug in de hectiek van de stad heb ik even een duik genomen in het zwembad om het stof van me af te spoelen.Moe maar voldaan zit ik nu op mijn balkonnetje en plotseling heb ik niks meer te lopen morgen!! Heel raar……

GR131 Fuertaventura Le pared Morro Jable

in the desert 25km

In the THE DESERT…..25 km

Ik stond vanmorgen op en keek naar mijn kaartje wat ik moest lopen, en werd weer bang want er stonden weer wat bergen op.😰.
Gelukkig waren het niet van die zware joekels als gisteren.
Deze etappe ging welliswaar vlot maar was allemaal los zand, wat het weer lastig maakte. Inmiddels zijn er wat blaren gekweekt….. schoenen die zeer gaan doen, schouders die beurs zijn van de rugzak, maar ondanks wat geklaag……. ik geniet er volop van! Alles van de vorige dag was vergeten, en na een luxe hotelkamer was ik weer helemaal enthousiast.
In de desert…..alles wit ecru…. met af en toe een soort plantje, zie ik overal geitjes die aan het grazen zijn. In de desert!!! Vraag me af wat ze grazen….een rups loopt me achterna als ik er foto’s van maak!! Het was of de wereld alleen bestond uit deze kleine leuke dingen. 
 Ik stapte desondanks toch stevig door omdat ik niet wist wat me te wachten stond vandaag.
Na 18 KM los zand, zie ik in de verte het mooie strand van Risco del Paso. Daar ga ik echt effe een duik nemen!! Ik was al eens bij dit strand geweest, en bedacht me om daar even een biertje te pakken bij een klein barretje.
Mijn water was op en wilde wat kopen daar, zodat ik verder aan mijn tocht kon.  Maar helaas er was niks! Ik zag op het bord dat ik nog eens 15 km moest lopen. De moed zakte me echt in de schoenen. Geen water meer en nog zo ver. Ik heb besloten om een taxi te bellen die  me naar het volgende dorpje kan brengen zodat ik weer met wat water verder kon. Beetje gesmokkeld maar was noodzaak! En zo kom ik aan in Morre Jable.( Apartamentos Matorral)
Mijn appartement wat ik heb geboekt is midden in het toeristisch geweld, en ik merk dat ik erg moet wennen aan de herrie…… 
Ondanks dat dit appartement een zwembad heeft en er wat te doen is, denk ik nu al met heimwee terug aan de stilte van de leuke overnachtingen. Wat een verschil!!
Gelukkig mag ik morgen nog 25 km lopen, en weg uit deze herrie, om s’avonds weer terug te komen in de herrie.

GR131 Fuerteventura Pajára Le Pared

A Hell Of a Day…… 26 km

A Hell Of a Day…… 26 km

Ik wist dat dit een verre etappe zou zijn, maar niet dat deze zo zwaar was. De eerste paar km gingen vlot, en ik heb echt genoten van de omgeving.

Het ging hoger en hoger, totdat ik bij een topje kwam wat vol stond met berggeiten. Ik dacht….. dat kan toch niet dat ik daardoor moet? Het was gewoon eng!! Maar erop is makkelijker dan eraf. Ik durfde niet, liep weer terug…. maar ik moest! Er was geen andere uitweg dan mezelf in de afgrond laten glijden. Verschrikkelijk als je hoogtvrees hebt en bang bent voor dieptes.
Ik liet mezelf cm voor cm zakken en zoekend naar houwvast heb ik me af laten glijden naar een verdieping lager!
Maar toen…. moest ik weer omhoog, mijn benen bibberde van de krampachtige houding. Omhoog omlaag omhoog omlaag…. alles was slecht aangegeven, dus raakte de weg kwijt….
 

Vanmiddag postte ik een foto dat de top was bereikt….. echt niet!! 

Wat een ellende en wat voelde ik me ellendig. Ik moest zo ver vandaag en het schoot niet op. Volgens de bewoners was ik in een militair gebied waar ze vaak oefeningen doen. Uiteindelijk zag ik een bord en wist ik dat ik goed zat……. maar ik was er nog lang niet! Ik zakte steeds door mijn benen, mijn rugzak deed pijn, mijn tenen was ik kapot aan het lopen….. Maar ik moest door, ik liep door zandpaadjes waar geen taxi stopte, anders was ik ingestapt😉 Ik nader het dorpje Cardon, waar een klein restaurantje was, ik besluit door te lopen, omdat ik nog te ver moest! Uiteindelijk laat ik het gebergte wat achter me en loop ik richting Le Pared.
Het duurde en duurde, ik was echt helemaal kapot. Onderweg kwam ik twee fietsers tegen, die me aanspraken wat ik aan het doen was. Ik vertelde ze van mijn tocht, en dat ik naar Le Pared moest. De twee fietsers ook! Tegen 17 uur kwam ik aan en ging naar mijn onderkomen. Hostel dacht ik…… Het was nog erger als een uitgeleefd studentenhuis! Ik mocht een viezig matras pakken en daar op gaan liggen, in een open gebouw! DAT GING ME NET TE VER!
Er lag  een chic net afgebouwd hotel (La Pared Sporthotel) in de buurt, en vroeg of ze een kamer vrij hadden. En plotseling spreekt een sportieve trainer van een loopgroepje me aan…. hij was een van de fietsers, en tevens sportcoach van het hotel! Hij vertelde de receptioniste van het hotel wat ik deed.  GELUKKIG…. er was iets vrij. Dan maar wat meer betalen en gelukkig een warme douche, na 2 dagen een koude douche gehad te hebben. Maar ondanks de ontberingen was het wel heel mooi! Aanrader voor iedereen😂😂
Voor nu ga ik de route voor morgen eens bekijken want die is wel heel erg lang.

GR131 Fuerteventura Betancuria Pajára

GOD BLESS YOU..........

God Bless You….. 17 km

Vanmorgen lekker vroeg opgestaan met een beetje beter weer dan gisteren. The preecher and his Wife, zaten al klaar voor het ontbijt wat ze kregen. Ze wilden een foto maken van ons zodat ze in hun kerk op fuertaventura en hun Facebook account, mij konden laten zien. We namen afscheid want ik had een zware etappe voor de boeg. 

En meteen ging het bergopwaarts. Het hoogste punt van de GR131 was vandaag. Wat een uitzicht toen ik eenmaal boven was. Zowel links als rechts  zag ik de zee. Vandaag was ook de dag dat mijn hele lichaam zeer deed. Zelfs mijn schoenen deden zeer!!

De afdaling lijkt altijd makkelijk maar schijn bedriegt, eigenlijk kan je beter omhoog lopen dan naar beneden. Elk in de weg liggend kiezeltje, kan je laten uitglijden. 

 

Het bleek dat mijn extra batterij niet opgeladen was en mijn telefoon liep leeg. De telefoon heb ik echt nodig voor GPS! En of het nu van God komt of van de preecher, ligt daar zomaar een restaurant, zonder dorp!!! Waar ik echt mijn telefoon op moest laden. Dus weer wat vertraging waardoor het nog minder opschoot! 

Ik was alleen, zelfs in de verste verte geen auto, stilte, echt doodse stilte, met af en toe een kwetterende vogel of een roofvogel die je hoorde…. Gigantisch mooi! Ik heb daar echt even gezeten op een rots en genoten van het uitzicht.

Eenmaal in het dal, liep de temperatuur al behoorlijk op en schoten de kilometers ook niet op, berg op berg af…….

Ik bestel een cappuccino en echt……… wie stond er voor mijn neus? The preecher and his Wife! Toeval bestaat niet, dat is mijn geloof….😂😂

65% Opgeladen, dat moet genoeg zijn. Een volgende beklimming stond voor mijn neus. Poeh…….die was echt zwaar, eentje van buiten categorie , het was warm en er kwam geen eind aan. Diegene die het filmpje gezien hebben die weten waarom ik dit zeg!

Maar! Ik ben boven gekomen en nu was het alleen nog de weg naar beneden., ik zag Pájara al liggen waar ik moest zijn. Dacht ik…….. eenmaal daar moest ik nog 4 kilometer. Ik had me vergist in het dorp. 

Alles wat ik wilde was dat ik er was, ik was doodmoe, alles deed pijn, mijn rugzak knelde van alle kanten, ik zakte door mijn benen en mijn suikerwaardes waren niet goed. 

Eindelijk was ik in 

Pajara waar ik wederom iets moois geboekt heb. Casa Asaitas. Top 10? Nee ik verlangde naar een fijne warme douche zodat ik me helemaal schoon kon spoelen, maar na gisteren een koude douche gehad, had ik die vandaag weer……Wel een ruimte met wasmachine waar ik gratis gebruik van maakte.

Dat is niet fijn!!

In het dorp was serieus één restaurantje open, de rest was op vakantie!! Daar heb ik wat eten kunnen bestellen. Na zo’n tocht snakt je lichaam echt naar eten!

GOD BLESSURE YOU…….