GR131 Lanzarote La Asomada Las Brénas

op weg naar las brénas


Facebook


Youtube


Pinterest

La Asomada Naar Las Brénas,
Na de lange etappe van gisteren zijn we wederom op tijd gaan slapen in een b&b typico Lanzarote. We waren zo moe en zo koud dat we in bed moesten liggen om onszelf warm te houden. Ik sliep al vroeg en werd ‘ s-morgens ook op tijd wakker. Het zonnetje scheen door t dakraampje…..veelbetekenend . We hoorden buiten al wat gerommel van de eigenaresse, die het ontbijt buiten op zou zetten in haar mooie patio als de zon scheen.
We waren nog geen kwartier wakker en hoorden de regen al plenzen…. ook t veelbelovende ontbijt werd weer met SCHEISSE….. naar binnen gehaald. De eigenaresse is Duits!!
Ok…het ontbijt maar weer binnen opgegeten, dat vol met hondenharen zat…….niks mis met die honden, die vielen ons niet aan, maar waren nadrukkelijk aanwezig dus ook in t ontbijt.
Rond 10.00 uur gingen we op pad, naar onze bestemming, Las Brenas, de laatste stop ongeveer 7 km van Playa Blanca af, onze eindbestemming. Wel weer een tocht van 18 km berg op en af. Die klote rugzak begint nu wel erg zwaar te worden. Die enorme rugzak is de grootste ellende van de hele tocht. Een tocht lopen van 18 km is al best veel, maar met een grote rugzak van 12 kilo, das best lastig.

Het eerste stuk ging wederom bergopwaarts. Ik kreeg al gelijk last van die verdomde zak. Verkeerd ingepakt?. Maar goed , boven aan de top kregen we de beloning van de beklimming.

Voor de top ruw en kaal landschap, na de top ineens in het prachtige wijngebied van Lanzarote, La Geria, Uga en zo naar Yaiza, onze tussenstop. Het weer is plotseling omgeslagen en we konden in een hemdje en korte broek lopen, totdat net voor Uga weer een donkere wolk verscheen, en hup……hoes over de zak, regenjas aan, en lopen weer, bui voorbij en alles weer uit. Kan je nagaan, eerst zak af, alles eruit want er komt een bui, bui voorbij, zak af, alles er weer in! En iedere keer die zak optillen is net een soort van gewichtheffen…..Godverdegodver……..en zo loop je door de buien. Het wijngebied is erg mooi, de wandelaars die we tegenkwamen groetten ons……sommige vroegen waar we heen liepen, en keken verontwaardigd als we zeiden ….Playa Blanca! Na Uga gingen we richting Yaiza, een mooi dorpje die een historie aan geschiedenis heeft van de vulkaanuitbarstingen . We kennen iemand die in Yaiza een kunstgalerij heeft in het Complex Artisana , ze is een Nederlandse die al langere tijd op t eiland woont, en we vroegen of we onze tent en slaapspullen bij haar achter konden laten, zodat we met minder ballast verder konden gaan. We hadden hiermee besloten toch niet meer in die tent te gaan slapen!! De hele tocht niet gedaan overigens!

Natuurlijk kon dat….zei ze, en haal t maar op als je klaar bent. Een paar kilo lichter en met steeds minder wolken in de lucht, lopend in een hemdje zetten we de tocht voort….nog een kilometer of 7 en we waren bij Las Brenas. Het zonnetje scheen, we verkleurden wat, en we waren vrolijk…..bijna de eindstreep gehaald. Aangekomen in Las Brenas, zochten we een leuk plekje om wat te drinken en een onderkomen. Een Finca een paar kilometer verderop was vrij, en moe als we waren, gingen we dit niet meer lopen. We pakten een taxi, en die zette ons netjes af. Echt een mooie plek weer…..beetje een hippie stijl en een echte houtkachel. Daar hebben we ook gretig gebruik van gemaakt.

We kregen van de eigenaar door dat er een goed restaurant was. Daar waren we aan toe. Lekker eten een keer. Bar Femez heette het. Een bar, nou dat was t ook…..een bar waar de lokale stukadoor en bouwvakker ‘s-avonds voor ze naar huis gaan even wat alcohol naar binnen werken. Wij zaten aan een tafeltje dichtbij de keuken, je moest opletten om niet uit te glijden van het vet op de grond, maar ja…..het zou goed moeten zijn. De kok…… nou ja…..uhhhhhh, een vies uitziend oud mannetje. Deze keuken zou door Rob Geus niet goedgekeurd zijn, we werden er niet vrolijk van ?. Maar ja het zou goed moeten zijn, dus bleven we toch zitten. We bestelden wat gambas …. en ja die waren erg lekker, daarna iets van la plancha vis dingus. Nou t was een soort cafetaria voedsel, met zelfgemaakte frietjes die precies 1 minuut het vet hadden gezien maar uiteindelijk best goed, en wel goedkoop, dat telt ook. Morgen de laatste 7 km tot de finish en dan relax…… of t weer t toelaat om aan t strand te liggen weten we niet, maar sinds afgelopen middag ging t beter met t weer dus t zou moeten kunnen.

Hasta Manana…..




Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Geef een reactie

Over mij

Hi, ik ben Jeanne. Ik ben een actief persoon, altijd vol ideeën en sportief in hardlopen, fietsen, wandelen en hiken! Mijn hart ligt op de Canarische Eilanden.

Ik hoop van harte dat ik mensen kan laten genieten. Kijk gerust rond op de site, en lees de blogs van de verschillende avonturen op de Canarische Eilanden.

Translate »